Vete

Vete (norrønt viti; samanheng med «å vite») før: bål som vart kveikt på fjelltoppar for å varsle om fiendar; varde. I Setesdal var det fleire veter, mellom anna på Straumsfjødd.

Ordet vert i setesdalsdialekten uttalt om lag som det norrøne viti. Jon Bjørgulvson Rysstad brukar det i den forma i det tredje stevet i Der æ so vent å vesteheio:

:Rjupa skarra å gaukjen gol :så vent frå ein gåmåle viti.