Sjå kjelda til Munnharpesull

'''Munnharpesull''' er eit dikt av [[John Hemsing]]. Han besøkte [[Setesdal]] i 1941, og sidan levde dalen i minnet hans. I 1980 fekk han ei munnharpe smidd av [[Knut G. Hovet]] av [[Birgit Elise Kleiven]]. Mor hennar var frå [[Hylestad]], og i takksemd laga han diktet.

== Teksten ==
<poem>
Frå høgste heiane inn mot [[Bykle]]
som nittan-åring eg kom te' sykle.
Eg ville gjeste den gamle dal
der [[Otra]] strøymer så stri og sval.

Her lever døler i gamle-verdi
og har sin hugnad på døle-gjerdi
med sølvprydd bunad og skinn-bøtt bak
så trygt og traust under torve-tak.

Ja, her fins enn dei som nører år'-eld,
som trur på tegn og på nøkk og når-eld,
som trør sin gangar og tek ein trall
i kvelde-setar med segn og svall.

Der [[Byklestigen|Bykle-stigen]] ber ned mot [[Valle]]
meg møtar sælaste syn av alle:
Den blide bygdi med slipte sva.
ho blundar blyg imot sole-glad.

Og furumoane sorg-lint susa
ved [[Byglandsfjorden]] som smått seg krusa.
Ved [[Moi (Bygland)|Møy]]-gardane der ikring
eg vart som inntrylt i huldrering.

Dem døyvde dåmen i stev og fele
så blidt til øyra mitt der fekk bele,
men aller varast til hjarta når
munnharpesusen i doggmjuk vår.

Ein takk til smeden som nau-vart smidde
og blyge jenta som flink meg flidde
i handa harpa og neia til!
Den hugnadstundi eg gøyma vil.

Når eg sit einsleg ved minne-elden
og slær mi harpe i seine kvelden
og hugen tillsleg attende trår,
eg atter ung der i dalen står.

Han tonar tidlaust or folkehugen,
frå støyl og heiar og ville skogen,
som dulde kjelder i dalen sprang,
som løyndomskviskring på vene-fang.
</poem>

== Kjelde ==
*[[Setesdølen nr. 91, 1980]] side 5

[[Kategori:Dikt]]